Mamy kolejne bardzo dobre wieści dla naszych Klientów. Bank Ochrony Środowiska ponownie zrezygnował ze składania apelacji, co oznacza że wyrok w sprawie o sygnaturze XXVIII C 17061/22 wydany 3 marca 2025 roku przez SSO Michała Maja stał się prawomocny już po pierwszej instancji. Postępowanie trwało 2 lata i 8 miesięcy i zakończyło się pełnym sukcesem kredytobiorców
Sąd Okręgowy w Warszawie uznał umowę kredytu hipotecznego zawartą w 2005 r. za całkowicie nieważną. Jednocześnie zasądził od BOŚ na rzecz powodów kwotę 128.112,76 zł oraz kwotę 61.225,55 CHF wraz z odsetkami. Sąd zasądził od pozwanego także 11.834 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Oddalone zostało jedynie drobne roszczenie dotyczące opłaty za zaświadczenie, które nie ma wpływu na ogólny wynik sprawy. Wyrok oznacza że kredytobiorcy nie muszą już płacić żadnych rat, mogą uwolnić się od hipoteki i rozliczyć się z bankiem jedynie w zakresie udzielonego kapitału
Sąd szczegółowo przeanalizował umowę i potwierdził, że zawierała ona niedozwolone postanowienia dotyczące ryzyka kursowego oraz zasad przeliczeń walutowych. Kredytobiorcy nie otrzymali jasnych i rzetelnych informacji o nieograniczonym ryzyku zmiany kursu CHF. Bank nie przedstawił historycznych wykresów kursu, symulacji ani wyjaśnienia sposobu ustalania tabel kursowych. Konsumenci podpisywali więc umowę bez świadomości ogromnych konsekwencji związanych z ryzykiem kursowym
Sąd uznał również za niedozwolone postanowienia przeliczeniowe, które dawały bankowi pełną swobodę ustalania kursów kupna i sprzedaży CHF. W praktyce oznaczało to możliwość dowolnego kształtowania wysokości rat oraz kwoty wypłaty kredytu. Dodatkowo w umowie znalazło się postanowienie pozwalające bankowi jednostronnie obniżyć kwotę kredytu wyrażoną w CHF w przypadku wzrostu kursu. W efekcie kurs mógł działać wyłącznie na korzyść banku, a nigdy na korzyść kredytobiorców Sąd podkreślił, że tak wadliwej umowy nie da się w żaden sposób naprawić. Niedozwolone postanowienia nie mogą zostać zastąpione innymi rozwiązaniami ani odwołaniem do przepisów dyspozytywnych. Po ich eliminacji umowa nie jest możliwa do wykonania, dlatego musi zostać uznana za nieważną od początku
Sąd w postępowaniu oparł się na dokumentach i przesłuchaniu kredytobiorców. Po przeprowadzeniu tych dowodów nie było już potrzeby powoływania biegłego. Po jednej rozprawie sąd odroczył ogłoszenie wyroku o miesiąc, a cały proces trwał niespełna trzy lata
Kredytobiorcy z tytułu udzielonego kredytu uzyskali kwotę 152 tys. zł. Po 17 latach regularnego spłacania rat, pomimo spłaty łącznie ok. 421 tys. zł, saldo kredytu wciąż wynosiło (przy przeliczeniu go po kursie średnim NBP) 362 tys. zł. Powyższe jaskrawo przedstawia wadliwość stosowanego mechanizmu denominacji. Uwzględnienie powództwa oznacza, że klienci będą musieli rozliczyć się z bankiem wyłącznie w zakresie udzielonego kapitału (na chwilę wytoczenia nadpłata kapitału wynosiła 45 tys. zł), zatem zysk z wyroku wyniósł 407 tys. zł dla kredytobiorców.
Sprawę prowadził adw. Paweł Borowski
