To kolejny wyrok w sprawie przeciwko byłej Nordei Bank Polska, który uprawomocnia się po I instancji. W dniu 17 września 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, XXVIII Wydział Cywilny, w składzie SSO Ewy Pawłowskiej, wydał wyrok w sprawie o sygn. XXVIII C 24479/22, w którym ustalił nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu mieszkaniowego Nordea-Habitat zawartej w 2010 r. z Nordea Bank Polska S.A., którego następcą prawnym jest PKO BP S.A., oraz zasądził od banku na rzecz kredytobiorców zwrot spełnionych świadczeń. Postępowanie zostało wszczęte w grudniu 2022 r. i trwało łącznie 2 lata i 9 miesięcy, co w realiach sporów frankowych należy uznać za sprawny i korzystny czas zakończenia sprawy.
W wyniku rozstrzygnięcia Sąd zasądził od pozwanego banku na rzecz kredytobiorców łącznie kwotę 292.561,96 zł tytułem zwrotu świadczeń nienależnie spełnionych w wykonaniu nieważnej umowy, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 16 maja 2023 r. do dnia zapłaty. Dodatkowo bank został obciążony kosztami procesu w łącznej wysokości 11.834 zł, w tym kwotą 10.800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, również z należnymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku.
W uzasadnieniu Sąd szczegółowo wskazał, że umowa kredytu miała charakter kredytu denominowanego do franka szwajcarskiego, a mechanizm przeliczeń walutowych oparty na tabelach kursowych banku przyznawał mu niczym nieograniczoną swobodę w ustalaniu kursu CHF. Umowa nie zawierała żadnych obiektywnych i weryfikowalnych kryteriów ustalania kursów, co prowadziło do rażącego naruszenia interesów konsumentów oraz zachwiania równowagi kontraktowej stron. Sąd podkreślił, że kredytobiorcy nie zostali rzetelnie poinformowani o skali ryzyka kursowego, w szczególności o możliwości nieograniczonego wzrostu salda zadłużenia.
Sąd dał wiarę zeznaniom strony powodowej, uznając je za spójne, logiczne i znajdujące pełne potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Jednocześnie wskazał, że postanowienia umowy nie były indywidualnie negocjowane, a sam fakt wyboru kredytu powiązanego z CHF nie może być utożsamiany z indywidualnym uzgodnieniem klauzul indeksacyjnych. W toku postępowania Sąd pominął dowód z opinii biegłego, uznając, że spór ma charakter prawny, a nie rachunkowy, i dotyczy oceny abuzywności postanowień umownych.
Po wyeliminowaniu niedozwolonych postanowień dotyczących mechanizmu denominacji umowa nie mogła być dalej wykonywana, gdyż brakowało jej elementów koniecznych do określenia wysokości zobowiązania kredytobiorców. W konsekwencji Sąd stwierdził nieważność umowy w całości ze skutkiem od chwili jej zawarcia i dokonał rozliczenia stron na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu.
Postępowanie w sprawie trwało 2 lata i 9 miesięcy, w międzyczasie odbyła się jedna rozprawa.
Powodowie z tytułu udzielonego kredytu uzyskali kwotę 360 tys. zł. Po 12 latach regularnego spłacania rat zgodnie z harmonogramem i spłaty 292 tys. zł, do spłaty pozostała, wg banku, kwota 446 tys. zł. Ustalenie nieważności kredytu hipotecznego przez sąd sprawiło, że Klienci nie będą musieli w przyszłości spłacać nadal rat kredytu. Tym samym zysk z wyroku wyniósł dla kredytobiorców kwotę ok. 379 tys. zł.
Sprawę prowadził adw. Paweł Borowski
