W ostatnim czasie docierają do nas bardzo dobre wieści dotyczące spraw Naszych Klientów! Część banków, wobec przeważający przegranych w obu instancjach, zaczyna rezygnować z wnoszenia apelacji od wyroku Sadów I instancji. Dnia 10 kwietnia 2024 roku Sąd Okręgowy w Warszawie XXVIII Wydział Cywilny w składzie SSO Jowity Cieślik wydał korzystny dla naszej Klientki wyrok w sprawie przeciwko Powszechnej Kasie Oszczędności Bank Polski S.A. o sygn. akt XXVIII C 16295/21. Po trwającym 3 lata i 6 miesięcy postępowaniu sąd stwierdził nieważność umowy kredytu hipotecznego Własny Kąt hipoteczny z 13 października 2005 roku zawartej przez Naszą Klientkę z PKO BP S.A.
Na mocy orzeczenia Sąd ustalił, że umowa kredytu jest nieważna, a bank został zobowiązany do zapłaty na rzecz powódki kwoty 46.503,91 zł oraz 23.574,35 CHF wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 6 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty. Ponadto pozwany bank ponosi koszty procesu, których szczegółowe rozliczenie zostanie dokonane po uprawomocnieniu się wyroku.
Sąd wskazał, że zawarta umowa kredytu była kredytem denominowanym do franka szwajcarskiego, a mechanizm przeliczeniowy zastosowany przez bank został uznany za niedozwolony. Bank jednostronnie ustalał kursy walut w swoich tabelach bez wskazania obiektywnych zasad ich określania. Klauzule dotyczące wypłaty i spłaty kredytu w oparciu o kursy ustalane przez bank dawały mu pełną swobodę kształtowania wysokości świadczenia konsumenta. W ocenie Sądu takie postanowienia rażąco naruszały interesy powódki i były sprzeczne z dobrymi obyczajami, co prowadziło do uznania ich za abuzywne.
Sąd zwrócił uwagę, że bank nie dopełnił obowiązku rzetelnego poinformowania kredytobiorczyni o ryzyku kursowym. Powódka nie została poinformowana o mechanizmie ustalania kursów walut, o różnicy między kursem kupna a sprzedaży ani o możliwych skutkach wahań kursu franka. Przedstawione przez bank informacje o możliwych zmianach kursu w granicach 5–10% wprowadzały w błąd i nie dawały pełnego obrazu ryzyka związanego z kredytem.
Zdaniem Sądu abuzywność klauzul walutowych dotyczyła samej istoty umowy kredytu. Ich eliminacja powodowała brak możliwości dalszego wykonywania umowy, co prowadziło do stwierdzenia jej nieważności w całości. Sąd wskazał, że nie jest dopuszczalne uzupełnianie nieważnych postanowień umowy przez sąd czy zastępowanie ich innymi kursami, na przykład średnim kursem NBP, gdyż prowadziłoby to do naruszenia prawa unijnego i polskiego.
Sąd uznał, że roszczenia powódki nie uległy przedawnieniu, wskazując, iż termin ich dochodzenia biegnie od momentu, gdy konsument uświadomi sobie nieuczciwy charakter postanowień umowy. W przypadku powódki nastąpiło to w 2021 roku, kiedy zdecydowała się wystąpić na drogę sądową.
Kredytobiorczyni z tytułu udzielonego kredytu uzyskała kwotę 133 tys. zł. Kredytobiorczyni do momentu złożenia pozwu spłaciła kwotę 144 tys. zł. Natomiast zadłużenie wg obliczeń banku na dzień składania pozwu wyniosło ok. 138 tys. zł. Powyższe jaskrawo przedstawia wadliwość stosowanego mechanizmu indeksacji. Uwzględnienie powództwa oznacza, że kredytobiorczyni będzie musieli rozliczyć się z bankiem wyłącznie w zakresie udzielonego jej kapitału, zatem zysk z wyroku wyniósł 149 tys. zł dla powódki.
Sprawę prowadził adw. Paweł Borowski
