Ostatnie tygodnie są bardzo udane dla klientów Kancelarii. Dnia 28 stycznia 2025 roku Sąd Okręgowy we Wrocławiu XII Wydział Cywilny w składzie SSO Katarzyna Adamska po rozpoznaniu sprawy z powództwa konsumentki przeciwko Santander Consumer Bank S.A., wydał wyrok stwierdzający nieważność umowy kredytu hipotecznego z 2004 roku zawartej z poprzednikiem prawnym banku, PTF Bank S.A. Sąd zasądził na rzecz powódki kwotę 44.195,34 zł wraz z odsetkami ustawowymi od 21 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty. W pozostałej części powództwo zostało oddalone, a koszty procesu wzajemnie zniesiono. Postępowanie trwało dwa lata i trzy miesiące i toczyło się pod sygn. akt XII C 1433/22.
Sąd uznał, że świadczenia spełnione przez strony w wykonaniu nieważnej umowy i niedozwolonych postanowień umownych stanowią świadczenia nienależne w rozumieniu art. 410 § 2 k.c. W takiej sytuacji zarówno kredytobiorcy, jak i kredytodawcy przysługują odrębne roszczenia o zwrot uiszczonych świadczeń pieniężnych, zgodnie z art. 410 § 1 w zw. z art. 405 k.c.
Za częściowo uzasadniony Sąd uznał zarzut potrącenia podniesiony przez stronę pozwaną. Santander Consumer Bank wskazał do potrącenia kwotę 130.479,10 zł stanowiącą wartość wypłaconego kapitału oraz kwotę 105.410,85 zł tytułem wynagrodzenia za korzystanie z kapitału. Sąd odrzucił argument, jakoby zarzut potrącenia miał charakter warunkowy i z tego powodu był nieskuteczny. W uzasadnieniu wskazano, że oświadczenie o potrąceniu nie może być złożone pod warunkiem w rozumieniu art. 89 k.c., jednak dopuszczalne jest zgłoszenie go w charakterze zarzutu ewentualnego. Taka konstrukcja obrony procesowej pozwala pozwanemu zabezpieczyć się na wypadek, gdyby jego podstawowa linia obrony została oddalona.
W ocenie Sądu, zarzut potrącenia zgłoszony przez pozwanego miał charakter ewentualny i był skuteczny – stawał się aktualny dopiero po uznaniu przez sąd zasadności powództwa. W konsekwencji sąd uwzględnił go częściowo, co przełożyło się na ostateczne rozliczenie stron. Potrąceniu nie podlegała kwota rzekomego wynagrodzenia za korzystanie przez powódkę z kapitału kredytu, albowiem roszczenie to było w całości niezasadne.
Powódka z tytułu udzielonego uzyskała kwotę 130 tys. zł. Po 18 latach regularnego spłacania rat, pomimo spłaty łącznie ok. 172 tys. zł, saldo kredytu wciąż wynosiło (przy przeliczeniu go po kursie średnim NBP) 142 tys. zł. Powyższe jaskrawo przedstawia wadliwość stosowanego mechanizmu indeksacji. Uwzględnienie powództwa oznacza, że jest już rozliczona w zakresie udzielonego kapitału (na chwilę wytoczenia nadpłata kapitału wynosiła 41 tys. zł), zatem zysk z wyroku wyniósł 183 tys. zł dla kredytobiorczyni.
Sprawę prowadził adw. Paweł Borowski
