Orzeczenie rozwodu przez sąd jest możliwe tylko wówczas, gdy między małżonkami nastąpił trwały i zupełny rozkład pożycia, a więc wówczas, gdy małżonków nie łączy już więź duchowa, fizyczna oraz gospodarcza i biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy oraz doświadczenie życiowe, nie ma szans na utrzymanie małżeństwa.

Natomiast przypisanie winy małżonkowi w wyroku rozwodowym nastąpi wówczas, gdy sąd dojdzie do przekonania, iż to zawinione zachowanie jednego bądź obojga małżonków doprowadziło do rozpadu małżeństwa, w tym drugim przypadku zostanie więc orzeczony rozwód z winy obydwóch stron.

Jak wynika z powyższego, przepisy określają tylko ogólne przesłanki warunkujące orzeczenie rozwodu i na próżno w ustawie szukać katalogu przyczyn rozwodu, nie jest bowiem możliwe jednoznaczne wskazanie, jakie zachowanie należy zawsze uznać za zawinione, a jakie nie, zwykle bowiem jest to szereg okoliczności, które sąd musi w trakcie postępowania rozwodowego rozważyć.

Udzielając odpowiedzi na zadane w tytule pytanie, a więc czy próba samobójcza małżonka może stanowić podstawę do rozwodu z orzekaniem o winie, najpierw należy ustalić co stanowiło przyczynę tego, że jeden z małżonków targnął się na własne życie.

Próba odebrania sobie życia nie jest bowiem sprawą błahą ani częstą, a tym bardziej do tak radykalnych kroków nie posuwają się ludzie, którzy nie mają problemów zdrowotnych, finansowych i żyją w szczęśliwym związku, zatem wpierw należy poznać przyczynę takiego zachowania by ewentualnie móc je rozpatrywać w kategoriach winy.

Próba odebrania sobie życia może być wynikiem np. uzależnienia od alkoholu bądź narkotyków, wówczas więc, gdyż uzależnienie jest generalnie negatywnie oceniane, uzasadnione może być żądanie rozwodu z wyłącznej winy współmałżonka uzależnionego, jednakże o winie nie przesądzi fakt, że małżonek próbował sobie odebrać życie, lecz okoliczności, które go do tego doprowadziły, a więc właśnie nadużywanie alkoholu bądź narkotyków.

Jeśli natomiast małżonek zmaga się z pewnymi zaburzeniami psychicznymi i w trakcie, gdy nie jest świadomy swych czynów, próbuje odebrać sobie życie, to nie można uznać, iż małżonek w sposób zawiniony doprowadził do rozpadu małżeństwa. W przypadku, gdy małżonek choruje psychicznie zasadnicze znaczenie dla oceny jego zachowania ma bowiem przebieg choroby. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie podkreślano, iż choroba psychiczna małżonka nie wyklucza przypisania mu winy trwałego i zupełnego rozkładu pożycia małżeńskiego, jednakże przypisanie winy rozkładu pożycia małżonkowi cierpiącemu na chorobę psychiczną będzie zależało od okoliczności konkretnej sprawy, a przede wszystkim od rodzaju występującej choroby.

Zwrócić uwagę należy, iż pewne typy chorób psychicznych mają przebieg przewlekły, trwają latami, jak np. zespoły paranoiczne, z kolei w innych przypadkach występują okresy choroby naprzemiennie z okresami remisji, w których chory może działać z pełnym rozeznaniem. W tej ostatniej sytuacji nie jest zatem wykluczone poddanie ocenie zachowanie się małżonka chorego.

Jeżeli bowiem w okresach remisji chory odmawia leczenia lub utrudnia kontynuowanie podjętego wcześniej leczenia, a jego postawa stanowi jedną z przyczyn rozkładu pożycia małżeńskiego, to nie ma przeszkód, aby małżonkowi takiemu przypisać współwinę lub nawet wyłączną winę w szczególnych sytuacjach zaistniałego rozkładu.

Przypisanie winy w tym przypadku również zatem będzie efektem długotrwałego zachowania małżonka i jego postawy, a nie skutkiem próby samobójczej. Jeszcze inaczej ocenić można natomiast sytuację, gdy np. mąż targnął się na swoje życie z powodów problemów w pracy. Nie rzadkie bowiem są przypadki, że dana osoba nie może udźwignąć ciężaru swoich zawodowych obowiązków, żyje głównie pracą, lecz pracy nie zmienia, gdyż musi utrzymać rodzinę, jak również nie mówi bliskim o swoich problemach by ich nie niepokoić. W ten sposób powstaje błędne koło z którego bardzo trudno jest się wyrwać, jedynym rozwiązaniem dla małżonka wydaje się więc samobójstwo, lecz również i w tym przypadku próba samobójcza nie będzie podstawą do przypisania winy w rozkładzie małżeństwa.

Ewentualnie rozważać można winę małżonka w zbytnim oddaniu się pracy i zaniedbywaniu rodziny, lecz to również zależy od okoliczności konkretnej sprawy.

Jak wynika z powyższego z samego faktu, że małżonek dopuścił się próby samobójczej raczej trudno jest wywieść jego wyłączną winę w rozkładzie małżeństwa, zasadnicze znaczenie będzie bowiem mieć co doprowadziło małżonka do tak radykalnego kroku.

Próba samobójcza małżonka jako przesłanka do rozwodu z orzekaniem o winie?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *