Rozwód z orzekaniem o winie nie tylko może trwać zdecydowanie dłużej, niż rozwód za porozumieniem stron bez orzekania o winie, lecz nie rzadko jest przeżyciem dużo bardziej traumatycznym dla rozwodzących się małżonków. Dlatego zdarza się, że z tego właśnie powodu małżonkowie rezygnują z ustalania winy w procesie rozwodowym, byle tylko mieć za sobą tą przykrą formalność.

Rezygnacja z orzeczenia o winie, mimo iż istnieją ku temu przesłanki, jest dobrą decyzją szczególnie wówczas, gdy małżonkowie posiadają wspólne małoletnie dzieci, ponieważ dla ich dobra będą musieli ze sobą współdziałać, a ustalanie winy nie rzadko zaostrza konflikt między małżonkami, przez który najbardziej cierpią oczywiście dzieci.

Pomimo „minusów” rozwodu z orzekaniem o winie, w niektórych jednak przypadkach warto zdecydować się na ustalanie winy w procesie rozwodowym, gdyż orzeczenie o winie kształtuje na przyszłość obowiązek alimentacyjnych byłych małżonków wobec siebie.

Zgodnie z regulacjami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia i który znajduje się w niedostatku, może żądać od drugiego małżonka rozwiedzionego dostarczania środków utrzymania w zakresie odpowiadającym usprawiedliwionym potrzebom uprawnionego oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym zobowiązanego.

Uprawnionym do otrzymania alimentów po rozwodzie, na gruncie powołanego przepisu, jest małżonek niewinny, jeżeli drugi małżonek jest również niewinny, czyli gdy rozwód nastąpił bez orzekania o winie, albo małżonek współwinny, czyli przy rozwodzie z winy obu stron.

Z kolei zobowiązanym do płacenia alimentów po rozwodzie jest małżonek niewinny, jeżeli drugi małżonek jest również niewinny, czyli przy rozwodzie bez orzekania o winie, albo małżonek współwinny, czyli przy rozwodzie z winy obu stron. Jeśli więc np. żona wniosła pozew o rozwód, gdyż mąż nadużywał alkoholu, znęcał się nad rodziną i w żaden sposób nie przyczyniał się do zaspokajania potrzeb rodziny, czyli nie pracował ani nie pomagał w obowiązkach domowych, jednakże nie żądała ustalenia winy w rozkładzie pożycia i rozwód nastąpił bez orzekania o winie, wówczas po rozwodzie były mąż może wystąpić do byłej żony z roszczeniem alimentacyjnym, jeżeli znajdzie się w niedostatku.

Przepisy co prawda nie definiują pojęcia „niedostatku”, jednak w praktyce przyjmuje się, iż niedostatek oznacza niemożność zaspokojenia usprawiedliwionych potrzeb. Orzeczenie o wyłącznej winie w wyroku rozwodowym chroni więc małżonka niewinnego przed roszczeniami alimentacyjnymi ze strony byłego współmałżonka, gdyby bowiem w opisanej powyżej sytuacji żona uzyskała rozwód z wyłącznej winy męża, wówczas zostałoby wyłączone roszczenie alimentacyjne męża w stosunku do byłej żony, nawet w sytuacji, gdyby popadł on w niedostatek.

Kolejna regulacja dotycząca obowiązku alimentacyjnego po rozwodzie stanowi z kolei, że jeżeli jeden z małżonków został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia, a rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, sąd na żądanie małżonka niewinnego może orzec, że małżonek wyłącznie winny obowiązany jest przyczyniać się w odpowiednim zakresie do zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb małżonka niewinnego, chociażby ten nie znajdował się w niedostatku.

Uprawnionym do otrzymania alimentów po rozwodzie na gruncie powołanego przepisu jest tylko małżonek niewinny przy orzeczeniu wyłącznej winy drugiego małżonka, z kolei zobowiązanym do płacenia alimentów po rozwodzie jest małżonek wyłącznie winny. Jeśli więc w postępowaniu rozwodowym zaniechano orzekania o winie to np. żona nie może wystąpić z roszczeniem alimentacyjnym do męża, który osiąga wysokie zarobki bądź prowadzi dobrze prosperującą działalność gospodarczą, jeżeli na skutek rozwodu istotnie pogorszyła się jej sytuacja materialna, roszczenie alimentacyjne będzie zasadne tylko w przypadku, gdy popadnie ona w niedostatek.

Jeżeli jednak rozwód nastąpił z wyłącznej winy męża, wtedy była żona może wysunąć w stosunku do niego żądanie o alimenty. Oceniając czy na skutek rozwodu doszło do istotnego pogorszenia sytuacji materialnej małżonka należy porównać sytuację materialną małżonka niewinnego z tym położeniem, które by istniało, gdyby rozwód nie został w ogóle orzeczony i gdyby pożycie małżonków funkcjonowało prawidłowo. Nie oznacza to jednak aż niedostatku, czyli uprawniony może zaspokajać swoje usprawiedliwione potrzeby, a nawet potrzeby wyższego rzędu i to na poziomie wyższym niż przeciętny w społeczeństwie, ale jednocześnie na poziomie niższym niż dotychczas w małżeństwie.

Reasumując, rozwód z orzekaniem o winie zawsze należy brać pod uwagę, gdy między małżonkami istnieje dysproporcja w posiadanym majątku i osiąganych dochodach.

Kiedy zdecydować się na rozwód z orzekaniem o winie?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.